Caravaggio’nun tenebrismo tekniğiyle kutsal anlatılarda ışığı bir vahiy gibi kullanışı ile Rubens’in bedensel coşkuya dayalı dinamik estetiği karşılaştırmalı biçimde ele alınır.

Queer bakış, sinemada arzuyu erkek/kadın ikiliğine sabitlemeyen; beden, seyirci ve özdeşleşme ilişkisini norm dışı biçimde kuran bir bakış rejimidir.

Anders als die Andern / Different from the Others 1919 afişi; queer sinema, norm dışı arzu, beden politikası ve erken LGBTİ+ film tarihi için görsel örnek.

Corpus Hermeticum I’de Nous, Logos, Demiourgos, kader, insanın çift doğası, yedi kozmik bölge ve Ogdoad üzerinden Hermetik erginlenme düşüncesi.

Mircea Eliade’de imgelem, insanın dünyayı yalnız nesneler bütünü olarak değil, anlamlı ve simgesel bir düzen içinde deneyimlemesini sağlar. Mitler kaybolmaz; modern hayatta düşler, anlatılar, özlemler ve imgeler içinde biçim değiştirerek yaşamayı sürdürür.

Merdiven, Dünya Ağacı ve şamanik yükseliş ritüelleri, kutsala ulaşmayı fiziksel bir hareketten çok varlık düzeyleri arasındaki geçiş olarak kurar.
Göğe çıkış miti; inisiyasyon, ölüm, yeniden doğuş ve ölümsüzlük düşüncelerini ortak bir dikey simgecilikte birleştirir.