Pietro Marcello’nun Martin Eden filminde limanlar, aristokrat iç mekânlar, kitaplar ve arşiv dokusu taşıyan görüntüler, sınıf arzusu ile kimlik çözülmesini aynı görsel akış içinde bir araya getirir.
Browsing: İtalyan sineması
Yönetmen ve Bağlam Alice Rohrwacher’ın sineması, inancı “cevap” olarak değil, gündelik hayatın içine dağılmış bir dil ve davranış rejimi olarak görür. İlk uzun metrajı Göksel Beden,…
Yönetmen ve Bağlam Alice Rohrwacher, köy ritimlerini masalsı bir sezgiyle birleştiren sinemasında etik—hazin—oyun üçgenini kurar. La chimera’da İtalya’nın orta kesimlerinde “tombaroli” denen mezar soyguncularının dünyasını, kültürel…
Yönetmen ve Bağlam Federico Fellini (1920–1993), İtalyan sinemasında Yeni Gerçekçilikten modern, oto-refleksif anlatıya geçişin en etkili figürüdür. “La Strada”, “I Vitelloni” ve “La Dolce Vita” çizgisi,…
Elvira Notari (1875–1946), yalnızca İtalya’nın değil, dünya sinema tarihinin en üretken kadın yönetmenlerinden biridir. Sessiz sinema döneminde kendi yapım şirketini (Dora Film) kurmuş, yüzlerce film üretmiş,…
1910’ların Avrupa sineması, yalnızca bir sanat formunun doğuş yılları değil, aynı zamanda yeni mitolojilerin inşa edildiği bir dönemdir. İtalya’da bu döneme damgasını vuran akımlardan biri “diva…
Giuseppe Tornatore, sinemayı yalnızca bir anlatı aracı değil, hafızayı yeniden kuran bir zaman makinesi olarak gören yönetmenlerden biridir. Onun filmleri, geçmişe özlemle değil; geçmişin bugündeki yankısıyla…
Michelangelo Antonioni, modern sinemanın diliyle yalnızlığı, yabancılaşmayı ve anlamın kaybını konuşan en sessiz ama en çarpıcı yönetmenlerinden biridir. Onun filmleri, olayların değil, boşlukların sinemasıdır. Karakterler bir…